“Mijn ronde voeten brengen me overal”, zegt m'n collega Linda terwijl ze liefkozend haar elektrische rolstoel streelt. Ze heeft haar hulpmiddel naast de statafel in Florencia geparkeerd. Met haar zwarte kolos van ruim 300 kilo racet ze door heel Den Haag. "Het is mijn beste vriendin, al houdt ze niet van regen. Dan krijgt ze kortsluiting."

Inmiddels is mijn andere collega Jonna ook gearriveerd. Geruisloos schuift ze een barkruk aan. Staan kan ze niet zo lang, al zegt ze dat vrijwel nooit hardop. Onze derde musketier kan vandaag niet komen. De rolstoelscooter van Lysanne is kapot. Waarschijnlijk zit ze drie weken zonder haar broodnodige voertuig.

Wat ze gaan doen met Bevrijdingsdag? Geen flauw idee. Juist niet zoveel. Want hoe meer mensen op de been, hoe lastiger je jezelf op wielen door de straten kan manoeuvreren. Terwijl iedereen zich verheugd op het grote Bevrijdingsfestival en zich druk maakt 'of bevrijdingsdag wel een vrije dag is', wachten deze vrijheidsstrijders waarschijnlijk totdat de gekte voorbij is.

Want dat zijn ze: vrijheidsstrijders. Zeker twee keer per maand ga ik met ze op pad. We kijken of we met z'n allen de kroeg binnen kunnen. Of je met een blindengeleidehond in restaurants welkom bent. Alle informatie delen we op internet: onze grote vrijheid.

We checken even het toilet van Florencia. Dat gaat niet lukken. "Misschien lukt het bij de V&D", oppert een stamgast. Dat is zeker tien minuten door de stad toeren. Ik vraag me af of mensen beseffen wat een vrijheid het al niet is om naar de wc te kunnen.

Miranda Fieret
Voorall Projectleider Toegankelijkheidsinformatie