In mijn vorige blog had ik het erover dat mijn invaliditeit niet alleen met de reuma (Fibromyalgie) te maken had. Ik lig al jaren met mijn hoog/laag bed in de huiskamer want dan heb ik alles bij de hand en voel ik me er meer ‘bij horen’. Mijn benen moeten omhoog liggen vanwege kapotte klepjes van de vaten door ernstige wondroos in het verleden en dat hielp uitstekend tot 28 januari 2016...
Ik had al een poosje een dik rechterbeen maar kreeg ook uitvallen. Dan schrik je want dit kan eigenlijk niet omdat ik met het been omhoog lig. Dus huisarts bellen. Ik kreeg een vervanger en die schrok omdat ik in het verleden ook 5 weken in het ziekenhuis heb gelegen met trombose aan dat zelfde been. De huisarts wilde met spoed bloed laten afnemen en hij zou mij na 17.00 uur die dag bellen met de uitslag. Dus ik naar het Gezondheidscentrum rollen en vampiertje spelen en daar ging vrolijk de gsm om 17.05 uur maar de sfeer veranderde al snel. Of ik met spoed naar Bronovo wilde gaan want de bloedwaardes waren niet goed. Nou dan schiet je alle kanten op en denkt: wat nu weer?!

Eenmaal aangekomen daar werd er weer bloed geprikt en bloeddruk gemeten die was gestegen tot 224/144. Oeps dat is hoog! Toen hartfilmpje en longfoto's maken en wachten en nog eens wachten en wachten en eindelijk om 22.00 uur kreeg ik een injectie en medicijnen want zij vermoeden een trombose been maar dat was niet helemaal duidelijk en of ik morgen vroeg voor 10.00 uur een echo wilde komen laten maken. Pfff voor 10.00 uur? Dat is voor mij midden in de nacht! Ik heb namelijk opstartproblemen maar goed alles voor de gezondheid. Na die echo en de week erop herhaling was de conclusie: geen trombose been. Hier was ik op zich heel blij mee want ik kan alleen maar in mijn eigen bed liggen en in geen enkel ander, daarom ga ik ook nooit op vakantie of uit logeren.
Tja, maar wat is het dan want het been bleef dik dus huisarts weer gebeld en die kwam meteen. Weer een andere vervangster want mijn eigen huisarts was ziek... Het was een kundige vrouwelijke arts en toen moest ik haar vertellen dat ik al heel lang zo'n druk op mijn maag en lichaam had en dat ik hijgde volgens anderen. Mijn maag en buik waren de hele dag door zo dik dat de hulpen hier zich zorgen maakten. Maar ja, met Fibromyalgie kan het alle kanten inschieten en ze hebben geen medicijnen die werken dus ik ga eigenlijk nooit naar een dokter en had eigenlijk genoeg aan mijn hoofd. Vorig jaar mei heb ik mijn trouwe viervoeter moeten laten inslapen en zij was bijna 15 jaar dag in dag uit bij mij. Wij waren een team en voelden elkaar perfect aan, ze kreeg kanker aan haar pootjes en heeft er nog 9 maanden mee door geleefd wat volgens de dierenarts uitzonderlijk was want het was een progressieve vorm. Dat beestje kon mij niet loslaten en ik haar niet en oh wat deed dat pijn zeg. Ik heb weken gehuild en voelde me radeloos en alleen maar ik ben een taaie en ging door. Ik heb het goed verwerkt en heb er nu vrede mee, het beestje is goed af en daar gaat het om als je van haar houdt, toch? Maar ik kon en wilde er even niks bij hebben. Ook speelde in die tijd de moeizame relatie tussen mijn kinderen maar dat bespreek ik in mijn volgende blog.

Alles bij elkaar besloot ik om mijn mond te houden terwijl ik voelde dat er iets niet goed was maar ja ga je naar een specialist ben je ook meteen je eigen risico kwijt en kun je dag met je handje zeggen tegen je vakantiegeld wat je al broodnodig hebt om iets aan te schaffen of om een extra rekening mee te betalen dus ik speelde struisvogeltje. Helaas ging dat nu niet meer en moest er weer bloed geprikt worden en met spoed een echo van mijn buik gemaakt worden. Dit was gecompliceerd omdat ik een behoorlijke buikomvang heb en uiteindelijk bleek dat ook zo te zijn. Het vreemde was toen ik in de praktijk kwam de radioloog heel open en vriendelijk was maar toen ik weer ging hij mijn handen pakte en hij me met 2 handen sterkte wenste. O jee, dat voelt niet goed! Hij vermoedde dat er een cyste zat en ik moest weer met spoed een CT scan laten maken. Op die afdeling was het zo druk dat ik eigenlijk weken moest wachten maar dat ging vanwege de situatie natuurlijk niet. De huisarts en mijn Zorgverzekeraar Z & Z gingen op zoek naar een spoedplek en dat was uiteindelijk op 5 februari in het Westeinde Ziekenhuis.
Aangezien ik panisch ben voor tunnels en er niet in pas of in blijf hangen (echt meegemaakt in het verleden!) was ik op van de zenuwen. Wat gebeurt er allemaal met mij, ik kon het niet bijhouden met mijn geest, maar ja ik wil ook niet dood dus hup dat ding in. Mijn aders rollen weg om het infuus met contrastvloeistof erin te doen dus het echoapparaat en arts moesten eraan te pas komen. Wat je allemaal niet doet voor een beetje aandacht hé?! Daar lag ik dan. Er speelde van alles en komt dat apparaat over mij heen naar mijn kin en ik krijg een paniek aanval maar ik had echt geen keuze dus moest ik flink zijn. Ik heb mezelf op witte stranden met een lekkere cocktail geprojecteerd maar dat ding kwam maar dichterbij dus dacht ik nou dit was het ik ga dood... Punt. En toen was ik klaar. Janken natuurlijk, zo blij was ik dat ik mezelf overleefd had.

En dan wachten en wachten op de uitslag want na op vrijdag zo'n scan komt die pas na het weekend. Toen weer met spoed naar het LUMC want de uitslag was dat er een waanzinnige mega massa in mijn buik zat. Een cystadenome die zowel goedaardig als kwaadaardig kon zijn. Dat wordt opereren en hoe moet dat met mijn bed? Zorgen, zorgen en nog eens zorgen, de gedachtestroom was op volle toeren. Inmiddels was de afspraak al door de huisarts gemaakt en op 4 maart kon ik terecht bij de Gynaecologe Peggy Vos. Van het begin af aan had ik vertrouwen in haar, zij was open en eerlijk en ik kreeg op al mijn vragen duidelijk antwoord en dat was heel prettig. Ze zei dat er inderdaad een grote cyste zat en dat het moeilijk te zeggen was of het goed of kwaadaardig was maar door wat zij gezien had op de scan, was zij er niet echt ongerust over maar het blijft gissen.
Er waren 3 opties voor mij:
1) via Laparoscopie de cyste leegzuigen en dan zou ik 4 wondjes krijgen
2) via Laparoscopie met een wond van de navel tot onderbuik en dat was al wat riskanter
3) via een buikoperatie van de maag tot aan de onderbuik en dan was er nog een kans dat de cyste aan de darmen zit vast gekleefd en dan moest ze de darmen beschadigen en kreeg ik een stoma en het risico was enorm en daarom moest ik ook meteen naar de anesthesiste.
Dat werd ezeltje prik want zij kon niet van tevoren zeggen welke optie het werd dus ik ging met die gedachte de operatie in. Bij de anesthesiste werd ik ook niet vrolijker want mijn forse gewicht telde mee. Gelukkig ben ik organisch gezien kerngezond en slik ik geen medicijnen.

Eenmaal thuis ben ik even ingestort. Wat een verhaal zeg… Toen bedacht ik mij dat ik in 2009 nog bij de Gynaecoloog in Helmond ben geweest. Ik ga hen eens vragen wat die inwendige echo opgeleverd had dan had ik een begin punt en wat schetst mijn verbazing? In die brief stond dat er een cyste op de rechtereierstok zat van 2,3 cm en die arts had niks tegen mij gezegd. Ik plofte bijna en was en ben nog steeds verbijsterd. Ik heb dat ziekenhuis vorige week het hele verhaal met foto's en alles gemaild en mag ik op gesprek komen dus later meer hierover.

Wordt vervolgd…

José van Emmerik
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.