Foto jose blog 3 

Ik kreeg de datum door voor de operatie. Ik moest donderdag 17 maart opgenomen worden en 18 maart in de ochtend zou ik geopereerd worden. Op 11 maart mocht ik op de afdeling proef liggen om te kijken of ik toch op hun bed kon liggen maar dat was na een paar minuten als snel duidelijk. Ik zou het daarop geen uur volhouden. Gelukkig hadden de aardige mensen van het LUMC er totaal geen moeite mee als mijn bed van thuis op de afdeling kwam te staan. Maar dat realiseren, bleek praktisch een hele klus. Uiteindelijk door de daadkrachtige dames van het cliëntenpanel van Z & Z en de Hartingbank ging alles in een stroomversnelling en donderdagmorgen om 09.00 uur stond exact hetzelfde bed met matras in het LUMC.

Ik had met mezelf afgesproken dat als ik in het ziekenhuis zou zijn, ik me helemaal zou overgeven aan de situatie en ik kwam daar donderdag aan en was heel rustig. Ik werd geholpen met het bed en mijn koffer uitpakken. Na een nacht redelijk geslapen te hebben, werd ik voor mijn doen al vroeg gehaald om gedoucht te worden en toen ik daar eenmaal was, ging de telefoon al dat ik naar de OK kon. Oeps, snel drogen, hesje aan en gaan. Gelukkig krijg je dan geen tijd meer om schrik te hebben. Eenmaal beneden begon het hele circus; infuusje hier, infuusje daar, in de rug, op de hand en kwam iemand uitleggen wat er zo meteen ging gebeuren. Ik had wel eens gelezen dat als je aan iets moois denkt voor je de narcose ingaat, je rustiger wakker wordt dus ik had al iets bedacht en de anesthesist zei ‘ga er nu maar met je gedachten naar toe, we gaan beginnen’.

Toen ik wakker werd, voelde ik mij zo fit als een hoentje totdat ik het zo koud kreeg en mijn hele lichaam bibberde. Achteraf bleek dat ik een hele lage bloeddruk had en dat kwam van de pijnstilling in mijn rug. Ik had geen morfine want dat verdraag ik niet maar hetzelfde spul als de tandarts gebruikt om te verdoven, Lidocaïne, wel en daar hoort lage bloeddruk bij als bijwerking. Dus in 3 maanden tijd ben ik van 224/144 naar 101/38 gegaan! Op een gegeven moment kwam Cor de Kroon, mijn redder in nood, vertellen dat alles fantastisch verlopen was met een Laparoscopie en dat er 12 liter vocht/slijm uitgezogen was. Bovendien was er ook 1 kg weefsel verwijderd met een ietsje grotere wond maar who cares!
Naderhand besef je pas wat voor een geluk je gehad hebt want je bent nog. Groggy na zo'n ingreep en ik besefte nog niet goed wat er allemaal gebeurd was, maar wat voor mij telde was: ik was wakker en de rest komt wel. Ik mocht naar boven en in mijn eigen bedje liggen en ik krijg nog tranen in mijn ogen hoe geweldig het voelt om in een soort van eigen thuis omgeving te komen, mijn roze spulletjes en eenmaal op bed kon mij niks meer gebeuren. Ik was zielsgelukkig dat ik het overleefd had.

En toen slapen. Nou, dat kun je vergeten in het ziekenhuis want overal komt licht doorheen en dan moeten ze weer bloeddruk meten en koorts en dan om 06.00 uur thee. Laat mij toch slapen a.u.b! Toen de 1e keer uit bed... Dat was spannend want als je rechtop wilt dan voel je alles naar die wonden stromen en je hoofd wordt wattig. Even doorbijten en het lukte mij goed want ik dacht: zo snel mogelijk naar huis, naar mijn eigen ritme en mijn peukje en eigen koffie want hoe goed verzorgd je ook wordt, thuis is het beter.
Op die dag heb ik zo maar wat rond liggen kijken en de gedachtes zijn gang laten gaan. Je moet het toch verwerken, al die maanden van stress maar het geluk steeg bij het feit dat het ergste achter de rug was. De volgende morgen moest ik ontkoppeld worden en naar de douche en dat ging redelijk. Heerlijk schoon water over je hoofd en je voelt de spanning uit je lijf trekken want dan wordt voor mij alles weer ‘normaal’.
Doodmoe maar voldaan lekker uitrusten en een glas thee drinken. Toen kwam er zaterdag een co-assistent de boel controleren en die vond dat ik naar huis mocht. Ik vroeg of hij gek geworden was en de verpleging moest hem uitleggen dat ik weliswaar via een kijkoperatie geholpen was maar dat het een zware ingreep was en 2 uur en drie kwartier geduurd had. Dus nog niet naar huis.

Nu heb ik een heel leuk en gezellig contact met de bedrijfsleider van de AH in Wassenaar en ik krijg altijd bloemen of fruit. En wat gebeurde er? De bloemist kwam binnen met een prachtig boeket en dat was hem en de medewerkers. Hoe aardig is dat!
In de ochtend van zondag kwam Cor de Gynaecoloog en we kregen een serieus gesprek want de operatie was voorspoedig verlopen en er waren geen complicaties maar hij maakte zich nog zorgen om alles wat opgestuurd was dus ik zei stel dat, welke opties heb ik dan?
1) Toch een zware buikoperatie met veel risico's en dan zou de laatste eierstok weggehaald worden. Nee.
2) Chemokuren met haar uitval en misselijkheid. Nee.
3) Wachten tot het einde. Ja, dat gaan we doen, was mijn antwoord heel stellig.
Hij vond dat helder en duidelijk. Hij vertelde mij ook dat ik morgen 21 maart naar huis mocht en ik was erg blij want genezen doe je thuis echt sneller. Maandagmorgen in mijn rolstoel naar huis en dat ervoer ik als net zo zwaar als de operatie zelf. In de rolstoeltaxi, hobbels, die waren niet mis en bewegen was vreemd na zo'n operatie maar goed ik heb het gered en eindelijk kon ik op mijn bed thuis liggen. Op woensdag 23 maart kreeg ik het verlossende bericht dat alles goedaardig was en ik helemaal genezen was en toen heb ik zo hard gehuild. Alle spanning van maanden kwam eruit.

Op de volgende controle heb ik met Peggy en Cor alcoholvrije champagne gedronken met verse aardbeien erbij en geproost op de goede afloop. HELDEN zijn het voor mij. Ik had ook een struik en boekenbon voor hen gekocht en daar waren ze heel blij mee. Eind goed, al goed…